Przez pewien czas chciałem zrobić wpis o panu prezesie Jarosławie Kaczyńskim, jednak nasze media tak uważnie recenzują, analizują i badają jego słowa i jego milczenie że nie wiem czy ma to sens. Kaczyński łagodnie mówi – kłamie, Kaczyński ostro mówi – za ostro, Kaczyński milczy – analizujemy podejrzane milczenie. W „Rzeczpospolitej” omawiali, zaś „Gazeta Wyborcza” cytowała poglądy jakiegoś rosyjskiego politologa o nowej koncepcji polityki zagranicznej Rosji, która chce stworzyć z Unią Europejską tak zwany Związek Europy. Co to ewentualnie oznacza dla Polski – analizowali redaktorzy Rzeczpospolitej. Analizowali zresztą – moim skromnym zdaniem studencika – bardzo trafnie. Polscy politycy, jak i wiodące media i gazety mają jednak większe problemy na głowie niż jakieś tam plany polityki zagranicznej Rosji. Mianowicie co, w jaki sposób i czy w ogóle powiedział Jarosław Kaczyński. Tylko pozazdrościć tej troski o zdrowie pana prezesa Prawa i Sprawiedliwości.

Pozdrawiam

Apetyty po obydwu stronach są ogromne. Bayern po raz ostatni triumfował w roku 2001, zaś Inter w latach 60′ ubiegłego wieku. W ostatnich latach do ścisłej czołówki obie drużyny dobijały się bezskutecznie. Jakby tego było mało w obecnym roku obie drużyny zdobyły podwójną koronę na swoim terytorium i któraś z nich 22. maja będzie ukoronowana po trzykroć. W ostatnią sobotę, tydzień przed finałem Ligi Mistrzów i tydzień po zakończeniu rozgrywek Bundesligi Bayern pokonał 4:0 w finale Pucharu Niemiec Werder Brema.  Mecz ze strony Bawarczyków bardzo dobry (co raczej widać po wyniku). Werder (podobnie jak Bayern) zagrał otwartą piłkę co przez średnią obronę nie za dobrze się to skończyło dla bremeńczyków. Był to dobry sprawdzian przed finałem w stolicy Hiszpanii, jednak wiadomo że nie można porównywać poziomu Werderu z poziomem Interu. O ile nie można porównywać poziomu obu drużyn, o tyle tym bardziej nie można porównywać stylu gry obu zespołów. Jako kibic Bayernu mam lekkie obawy, że „Inter zaparkuje swój autobus w bramce” i będzie liczył na kontry, bądź lekkie ataki. Można byłoby przypuszczać, że niejeden zlekceważyłby mistrza Niemiec i zagrał zbyt ofensywnie, ale w meczu na takim poziomie nie spodziewałbym się tego po obecnym trenerze mediolańczyków. Bardziej już gry typowo defensywnej, która odgrywa nawet swoją znaczoną rolę w historii klubu z Mediolanu.  Liczę, że Bayern zagra ofensywny futbol jak w wielu meczach w tym sezonie i wygra ten mecz, choć łatwo nie będzie.

Skupiając się bardziej na samym klubie ze stolicy Bawarii moim zdaniem sam awans do finału CL w tym roku jest sukcesem, nawet jak przegramy go. Być może czeka mnie teraz lincz ze strony innych kibiców Bawarczyków, ale w pewnym stopniu tak jest patrząc na poprzednie lata posuchy. Dlatego też mam nadzieję nie będzie zmiany na stanowisku trenera niezależnie od wyniku finału w Hiszpanii. O ile nie chciałbym zwolnienia trenera Bayernu, o tyle niektóre elementy zespołu trzeba przebudować. Zacznijmy od pozycji bramkarza. Właściwie po zakończeniu kariery przez Kahna nie ma spokoju na tej pozycji. Butta sprowadzono aby był rezerwowym, tymczasem okazał się lepszy od Rensinga, który do roli numeru jeden był ponoć przygotowywany latami. Chciałbym kupna nowego golkipera z ligi niemieckiej bądź innej.  Szczerze mówiąc nie mam tu typu, zaś coś ostatnio czytałem że władze klubu mają kogoś na oku. Zobaczymy… Obrona. Obrona to absolutnie pięta achillesowa Bawarczyków. Absolutnym wyjątkiem jest tu jedynie Lahm i jego rajdy na flankach również do ataku, a także praca w obronie. Klub nie potrzebnie pozbywał się Lucio (który teraz będzie grał przeciw monachijczykom w Madrycie dla Interu). Demichelis nawet w lidze ze średniakami popełnia gafy, a co dopiero na międzynarodowych arenach. Przydałby się więc dobry stoper i ktoś obok Lahma na drugą flankę, gdyż młody i zdolny Badstuber chyba jeszcze trochę za mało ograny. Tak wiec podsumowując na obroną trzeba mocno popracować. Pomoc. Tu jest absolutnie najlepiej i na bardzo wysokim poziomie – i co może niektórych zaskoczy – nawet bez Ribery’ego. Zacznę od kapitana – van Bommela. Ostatnimi czasy, a właściwie w tym sezonie zaczął przyzwoicie grać i nawet sprawdzać się jako kapitan. Jako tradycjonalista chciałbym aby kapitanem Bayernu był Niemiec i dałbym opaskę Schweinsteigerowi, który ostatnio zaczął sprawdzać się na środku pola, podczas gdy dotąd był raczej ustawiany na skrzydłach. Największy plus jednak w tej formacji, w tym sezonie to Robben. Kapitalna gra, zagrywki no i gole. Mam nadzieję, że zostanie w klubie. Wolę walki pokazał również w ostatnim czasie Altintop. Trudna sprawa jest natomiast z Ribery’im. Ostatnio nie gra już tak dobrze jak kiedyś, wiele najlepszych meczy Bawarczycy rozegrali bez niego, a teraz doszła jeszcze cała ta seks afera. Nie wiem czy klub nie wyszedłby najlepiej na sprzedaży Francuza w najbliższym czasie, póki wielkie kluby dają za niego wielkie pieniądze. Lekkim niewypałem transferowym okazał się Tymoszczuk. Ale może jeszcze coś z niego będzie. Mam również nadzieje, że do składu z wypożyczenia powróci i dalej będzie się rozwijał Toni Kroos. Jeden z najlepszych piłkarzy w Niemczech młodego pokolenia. Czytałem też z tydzień temu w prasie, że ponoć zainteresowanie Bayernem przedstawia van der Vaart. To ciekawe, bo kiedy grał w Hamburgu Bayern nieraz się nim interesował, ale ten nie chciał przejść do klubu z Monachium. W Realu chyba średnio się sprawdził i być może przydałby się w Bawarii. I atak. Tu jest dość specyficznie. Klose, po którym tak wiele się spodziewano siedzi na ławie i nie gra zbyt świetnie. Gomez strzelił trochę bramek, ale największą niespodzianką okazał się Olić, za którego nikt nic nie zapłacił i który miał być zmiennikiem dla wielkich gwiazdorów. Okazało się, że wyszedł na jedną z największych gwiazd. Przyznam szczerze, że nie powinno to dziwić nikogo, kto ogląda Bundesligę. Olić zawsze charakteryzował się niezwykłą wolą walki i wszędzie było go pełno. Zawsze widoczny i skuteczny. Bardzo dobrze, że po niego sięgnięto. Toni prawdopodobnie do Bayernu już nie wróci, a sprzedać Podolskiego była ogromnym błędem. Kapitalny lewonożny piłkarz, napastnik i co pokazują występy w reprezentacji również kapitalny na lewej flance. Jego przejście do klubu z Kolonii strasznie niekorzystne dla Bawarczyków i chyba dla samego Podolskiego. Za panowania Klinsmanna nie miał jednak miejsca w składzie, ale czy klub z Kolonii to dobry wybór? Poldi jest tam księciem, ale to chyba krok w tył. Obecne holenderski trener znalazłby dla niego chyba miejsce w składzie.

I na tym zakończymy spekulacje.  Należy mieć nadzieję, że wolną rękę dostanie Louis van Gaal w sprawie transferów i prowadzenie drużyny. Troszkę pieniążków na transfery również nie zaszkodzi zapodać. Zarazem dalej stawiać na młodzież. Na razie niczego nie można być pewnym, a już w szczególności od kiedy prezydentem został pan Hoeneß, który jest troszkę nieprzewidywalny.  A póki co czekamy na Wielki Finał.

Słówko jeszcze o samej kampanii. Jarosław Kaczyński zdecydował się kandydować, więc moim zdaniem nie może przejść obok wyborów tak po prostu. Po tak strasznej tragedii miał prawo i przyzwolenie wycofać się w ogóle z polityki, albo nie kandydować. Skoro jednak zdecydował się wziąć udział chciałbym usłyszeć od pana Kaczyńskiego jakim będzie prezydentem. To samo tyczy się zresztą innych kandydatów, jeśli chcemy się wszyscy bawić w demokratyczną szopkę to zachowajmy pozory.  Niestety w obecnej kampanii najmniej pada konkretów. Pan Kaczyński raczej milczy, bądź mówi o dumnej ze swej tradycji i patrzącej w przyszłość Polsce. Od pana Komorowskiego usłyszałem, że będzie prezydentem, który łączy a nie dzieli, zaś towarzysz Napieralski którego ostatnio poparł autorytet w postaci towarzysza generała Jaruzelskiego mówił jak zwykle najmniej konkretnie, a najbardziej propagandowo. O tym, że Polacy chcą w końcu spokoju, a nie wojny PO z PiS i że ma nadzieje, że ta kampania będzie merytoryczna a nie na haki i teczki. Przez niektórych niesłusznie zapomniany pan Andrzej Lepper komentował walkę Pudzianowskiego. Czyli reasumując szkoda, że tak mało konkretów skądkolwiek, kogo najwięcej w mediach. Wielka to szkoda dla demokracji jakby to powiedzieli demokraci z naszego parlamentu.

Zacznijmy od tego zalet tej prezydentury. Tutaj mam na myśli przede wszystkim to co wiodące media nazywały „polityką historyczną”. Lech Kaczyński zawsze pamiętał o zapomnianych. O żołnierzach wyklętych w Polsce Ludowej, o bohaterach i patriotach. Owocem tego było Muzeum Powstaniach Warszawskiego, ale nie tylko. Obchodzenie świąt narodowych. Po wypowiedziach miałem wrażenie, że były prezydent chciał obchodzenia świąt takich jak 11. listopada na styl „amerykański” – pełen radości i śmiechu z tego że odzyskaliśmy niepodległość, ale i narodowej dumy. Styl tak inny, który nieraz obserwuje podczas obchodzenia tego święta. W szczególności parę lat temu miałem niejednokrotnie wrażenie, że jest żałoba a nie pełne radości święto z okazji odzyskania niepodległości. Wśród zalet minionej prezydentury nie może zabraknąć wetowania rozmaitych ustaw osłabiających bądź upolityczniających IPN.  To jakoby również wiąże się z polityką historyczną. Następna sprawa to polityka zagraniczna wobec Zachodu. Niestety po podpisaniu traktatu lizbońskiego (bo to uważam za wadę) połowicznie. Prezydent budował partnerstwo ze Stanami Zjednoczonymi i mam tu na myśli przede wszystkim nasze bezpieczeństwo, którego nigdy za wiele. Nie za wiele, nawet jeśli mówimy o umowie sojuszniczej z USA w kwestii obronności poza NATO. W Unii Europejskiej prezydent starał się jak najwięcej dla Polski wywalczyć co wspominają obecnie zachodni politycy (choć z wiadomych względów nie mówili tego wcześniej) i za co oczywiście śmiano się z niego w polskich mediach. Bo lepiej wyściskać się z prezydentem Francji i kanclerz Niemiec, niż mówić swoje.  Wszak ładniej to wygląda. Nigdy nie mogłem pojąć z czego ludzie śmiali się, jak Jarosław Kaczyński (to był chyba Jarosław) powiedział, że w polityce chodzi o wywalczenie jak najwięcej dla siebie, a nie o to że Tusk wyściska się z Merkel. Co w tym śmiesznego?  Czy ludzie naprawdę są tak naiwni, że sadzą że skoro tak ładnie to wygląda to stosunki np. polsko – niemieckie są wyśmienite? Albo, że takie kraje jak Niemcy czy Francja nie walczą o swoje w Unii, na świecie? Reasumując jednak zalety prezydentury – pamięć historyczna i docenienie niedocenionych i polityka względem Unii. Skończyło się to jednak podpisaniem traktatu lizbońskiego, który uważam za zły dla Polski czyli za zaletę tego nie uważam.

A wady? Wyżej wymienione podpisania traktatu lizbońskiego. O ile pamiętam prezydent mówił, że nie jest on dobry. Ale podpisał…  O tym już pisałem i przejdźmy dalej do największej wady – socjalizmu. Za to zawsze, najbardziej krytykowałem Lecha Kaczyńskiego. Zapewne wetowałby liberalne dla gospodarki ustawy, gdyby takowe były. Prezydent sam wielokrotnie mówił, że jest socjalistą.  Ta wada ze względu na brak liberalnych ustaw nie uwidoczniła się aż tak. W przeciwieństwie do kolejnej czyli polityki zagranicznej względem Wschodu. W imię idee marszałka Piłsudskiego Lech Kaczyński budował z Litwą, Ukrainą, Gruzją i innymi mniejszymi krajami przeciwwagę dla Rosji. Pytanie czy w dzisiejszych czasach, byłaby to jakakolwiek przeciwwaga? Moim zdaniem nie. Wielokrotnie powtarzałem, że w polityce nie ma czegoś takiego jak przyjaźń – są tylko stałe interesy. Czy mieliśmy jakiś interes w aż tak gorliwej przyjaźni z Ukrainą, a raczej jednym obozem, który tak kochał Polskę że aż gloryfikował Banderę…  Czy mieliśmy korzyści z aż tak gorliwego popierania Gruzji podczas konfliktu zbrojnego z Rosją? Nawet jeśli mówimy tu rzekomym gazociągu, który miał tamtędy przechodzić, to nie jest to nic pewnego. I swoją interwencją nic niestety nie zdziałaliśmy. Czy coś straciliśmy? Wiele. I chodzi tu o stosunki z Rosją. Obecna Rosja jaka jest, taka jest ale pojmowaniu Polskiej Racji Stanu w sposób taki, aby robić wszystko przeciw Rosji jest głupotą. Nade wszystko obecna Rosja jest silna (głównie ze względu na gaz) i póki gazowym mocarstwem nie jesteśmy trzeba się z nią liczyć.  Polityka historyczna swoją drogą, a polityka gazowa swoją, tym bardziej że poszczególne kraje Unii podczas wojny i nie tylko dogadywały się i dogadują z Rosją w sprawie gazu, więc nie możemy tu mydlić oczu prowadzenie „wspólnej unijnej polityki”. Można i należy szukać alternatywnych dróg poza rosyjskim, ale trzeba i zadbać o tą. Wracając do wojny Rosji z Gruzją – nie jesteśmy supermocarstwem, które może w takim wypadku stawić się za słabszym, a Kremlowi pogrozić palcem. Nasze grożenie palcem, wywołuje jedynie pusty śmiech. Prezydent zyskał tytuł bohatera Gruzji i swoją ulicę w stolicy tego kraju. Co zyskała Polska? I znów reasumując za największe wady uznaję podpisanie traktatu lizbońskiego, socjalizm i politykę zagraniczną względem Wschodu prezydenta.

Podsumowując to wszystko prezydent był to średni… Ale chyba – niestety – najlepszy jakiego III Rzeczpospolita miała. Nawet nie chce komentować mi się zachowania mediów, zachowania rodaków. Przypomina mi się podrzędna niemiecka gazeta nazywająca Kaczyńskiego kartoflem. Niemieckie media kompletnie tego nie podchwyciły, w przeciwieństwie do polskich mediów i Polaków. Wbrew tego co o nim ciągle mówiono Zachód się z niego nie śmiał, najwyżej krytykował.  Czy w Polsce go krytykowano? Niestety nie, albo mało. W Polsce wolano wyszydzać, śmiać się że nie zna angielskiego, że jest niski i że „się nawet napić nie potrafi”. Nie wiem czy się śmiać czy płakać jak słyszę naszych polityków, że ta tragedia nas zmieni, że zmieni naszą politykiem. Zostawię naród, ale polityków na pewno nie zmieni. Nie minie miesiąc, dwa jak znów będzie jak dawniej. W większości poglądów się chyba nie zgadzałem z prezydentem Kaczyńskim. W ukochanym Krakowie jestem często. Przy najbliższej okazji pójdę pomodlić się przy grobowcu. Dlaczego? Chociażby dlatego, że był moim prezydentem, który leciał uczcić pamięć bohaterów, w przeciwieństwie do innych chorujących na goleń.

Wracając jednak do postaci Jana Pawła II osobiście uważam, że Jego największymi wadami były „ekumenizm” i brak zdecydowanych, typowych dla Jego poprzedników reakcji na „wyłamywania się” niektórych wysoko postawionych duchownych. Wyjątkiem byli Lefebryści, ale nie o takie wyłamania mi chodzi. Dlaczego uznaję ekumenizm za taką wadę? To proste. Wystarczy zadać sobie pytanie – dlaczego ekumenizm? Po co? Czy wszystkie religie, zamiast łączenia się i dialogu nie mogłyby istnieć po prostu obok siebie? Jak kiedyś słusznie zauważył jeden znajomy mi katolik religia to nie polityka, w której można by iść na ustępstwa w stylu „zrezygnujcie z Ducha Świętego, a my zrezygnujemy z tego proroka”. W jakim celu? Aby być jedną religią? Bez sensu. Nie taka jest istota religii moim zdaniem. „Najlepsze” jest jednak to, że nie tak a jeszcze gorzej wyglądał i mógłbym wyglądać ekumenizm za Jana Pawła II. W odpowiedzi na ekumenizm polskiego papieża Aleksy II patriarcha Cerkwi Prawosławnej odpowiedział, że będzie on za ekumenizmem jak Jan Paweł II przejdzie na prawosławie… I cóż mogę rzec? Całkiem zdrowe podejście – również będę za ekumenizmem jak ktoś przyłączy się do Kościoła i uzna jego zwierzchnictwo. Przykłady takiego „niezdrowego ekumenizmu” czyli my wam wiele damy, a wy nam nic widać już dziś.

Oto mamy pomysł postawienia w Warszawie meczetu. Na początku miało być same centrum kulturowe czy coś w tym guście, teraz meczet. Oglądałem urywek programu w telewizji, w którym przedstawiciel Polskiej Ligi Muzułmańskiej tłumaczył, że on jako Polak podczas Euro 2012 będzie wstydził się podczas spotkania z muzułmanami z innych krajów, on jako gospodarz w Polsce nie będzie mógł zaproponować wizyty w polskim meczecie. Tak jakby meczet w tym kraju był czymś zupełnie oczywistym. Choć może takie czasy już nadeszły, a dla niektórych krajów Europy to już nawet na pewno. A co z wielkimi, największymi w całej Azji albo Afryce kościołami chrześcijańskimi w stolicach muzułmańskich krajów? Wielu ludzi w Polsce jest przeciwna budowie meczetu, być może z innych niż powodów. Choć to dziś niemodne nie popieram wielokulturowości. Jest pewnego rodzaju radość i atrakcja jechać do Stambułu i podziwiać muzułmańską kulturę i jechać na Zachód i podziwiać chrześcijańską. I nie mam tu na myśli czystej religii, ale ogół kulturowy z nią związany, również architekturę. Tymczasem w popularnym niegdyś programie „Europa da się lubić” słyszałem wypowiedź jednego Włocha że niezbyt podoba mu się to, że jak wraca do swojego rodzinnego Mediolanu to bez problemu znajdzie restaurację z kuchnią turecką, polską, amerykańską… Tylko jakość włoskiej brak.

Film jak sam tytuł wskazuje opowiada prawdziwą historię słowackiego bohatera ludowego Jury Janosika. Tytułowego bohatera poznajemy jako pastucha wręcz, który służył w cesarskiej armii. Herszt zbójeckiej bandy Uhorczyk odwdzięczając się Janosikowi decyduje się oddać mu dowodzenie nad swoją drużyną, a samemu porzuca ten „zawód” i zakłada rodzinę.

I tu rozpoczyna się przygoda Janosika, aż do jego śmierci przez powieszenie na haku za żebro. Szczegółowo fabuły zdradzać nie zamierzam, choć dodać warto jeszcze, że w bandzie Janosika jest Huncaga (w tej roli Michał Żebrowski), który zazdrości mu przywództwa. Oczywiście z czasem dochodzi do konfliktu. O fabule tyle… Nie unikniemy w naszym kraju i w tej wypowiedzi nie zamierzam pomijać porównania filmu z polskim serialem. Moim zdaniem jedynym plusem serialu, jakiego nie widziałem w filmie produkcji międzynawowej jest humor, który serialowi nadały dwie postacie – Pyzdry i Kwiczoła. „Janosik. Prawdziwa historia” ma jednak inne zalety takie jak gra aktorska, większy realizm chociażby podczas walk (choć to może wynika z tego, że film jest nowy) czy też zdjęcia. Historia jest w filmie pełnometrażowym mimo wszystko ciekawsza niż w polskim serialu. Kwestią trudną dla mnie do ocenienia jest muzyka, która zarówno w Janosiku z lat siedemdziesiątych jak i w nowym Janosiku była po prostu dobra, na swój sposób dostosowana do tematu filmu.

Na początku może skupię się na grze aktorskiej. I tutaj muszę zacząć od jednego z polskich i chyba głównego polskiego akcentu czyli Michał Żebrowski w roli Huncagi. Huncaga to jedna z ciekawszych postaci w tym filmie. Dość nieokrzesany, obrazowy, pewny siebie zbój, który kocha takie życie. Od początku chłodno podchodzący do nowego herszta (Janosika) z czasem zaczyna to coraz mocniej okazywać. Wszystkie emocje zagrane przez Żebrowskiego co najmniej bardo dobrze. Zarówno w scenach zabawy, jaki i konfliktu z Jurą oglądałem go z wielka przyjemnością na ekranie. Jeśli mielibyśmy Huncage porównać do serialowego konkurenta tytułowego bohatera to wypada to jeszcze mocniej na korzyść roli Żebrowskiego. Z drugiej strony może to wynikać z natury Huncagi, który nigdy nie krył się ze swoimi zamiarami. W roli Janosika czeski aktor Václav Jiráček. W mojej opinii rola zagrana poprawnie, miejscami dobrze. Aktor pokazał lekką przemianę Janosika z niedoświadczonego chłopaczka w prawdziwego harnasia. Przyjemnie ogląda się Czecha na ekranie, jednak przesadą byłoby pisanie, że była to rola wybitna czy nawet bardzo dobra. Jego Janosik różni się sporo od Janosika w wykonaniu Perepeczki. Przede wszystkim jest młodszy, do wszystkiego podchodzi bardziej pół żartem pół serio. Nie ma tej lekkiej, ludowej dostojności prezentowanej w polskim serialu. Role żeńskie i tu przede wszystkim rola Barbary czyli wybranki Jury (w tej roli Amerykanka Sarah Zoe Canner) są dobre, ale niczym nie wyróżniające się. Postacie żeńskie są jedynie dodatkiem, nie odgrywają jednak szczególnej roli w filmie. Wymieniona wyżej Barbara, to z czasem po prostu wybranka Janosika. Z początku lekko nieśmiała, być może zgrywająca niedostępną z czasem bardziej się otwiera. Warto jeszcze wspomnieć o postaci Uhorczyka (w tej roli Ivan Martinka). Uhorczyk zagrany również poprawnie, ale bez specjalnych fajerwerków.

Wątkiem kolejnym, który chciałbym poruszyć są zdjęcia i muzyka. A zacznę od muzyki, bo niewiele jest do pisania. Muzyka poprawna, ale nie zapada w pamięć (w przeciwieństwie do tej z serialu). Na pewno największa zaletą filmu nie jest muzyka.

Zdjęcia to co innego i nie chodzi tu o sceny łóżkowe, których jest wiele. Wiele razy mamy pokazane to co dany bohater sobie wyobraża. Np. jego rozmowę z kimś kto przedstawia się jako Jezus (swoją drogą tak ciekawie przedstawiony). Inna zaletą zdjęć jest kapitalne pokazanie karpackich krajobrazów. Z przeróżnych perspektyw, podczas biegu, czajenia się zbójników, albo bez nich z lotu ptaka, czy też tuż nad ziemią. Nadaje to filmowi ciekawą i odpowiednią atmosferę.

Podsumowując – film opowiada moim zdaniem dość ciekawą historię i jest wart obejrzenia jako luźny i przygodowy. Role zagrane poprawnie, ale nie przejdą do historii chociażby dlatego że w takich filmach nie chodzi o dogłębną analizę psychiki bohaterów. Nie ma w nim – i bardzo dobrze – bardzo dziś popularnego amerykańskiego patosu. Za główną wadę uznałbym brak wyżej wymienionych zbójców z polskiego serialu czyli Kwiczoła i Pyzdry. Za zaletę zdjęcia i dobrą grę aktorską.

Co Wam powiem to Wam powiem, ale Wam powiem – warto obejrzeć w wolnej chwili.

Póki co rozglądam się moim żółwim tempem w tych wszystkich opcjach i kolorach. Testuje, sprawdzam, oglądam, przymierzam… Pora już późna, więc pierwszy (bo ten się nie liczy) wpis jutro… a właściwie dziś.

Vaksinar